Bajki dla dorosłych

Bardzo lubię antologie opowiadań, bo dzięki nim mogę odkrywać albo nieznane twarze dobrze znanych mi pisarzy, albo zupełnie nowych twórców. Krótkie formy trzymają w ryzach wyobraźnię autorów, hamują dygresyjne zapędy i niczym proces destylacji wydobywają najczystszą esencję ich talentu. „Bajki dla dorosłych” to szczególny zbiór opowiadań. To literackie epitafium upamiętniające Tomasza Pacyńskiego. Nie znam jeszcze twórczości tego pisarza, choć jego nazwisko wielokrotnie obiło mi się o uszy. Wszystko przede mną, mam nadzieję… Autorzy zebranych w tym tomie utworów czerpali pełnymi garściami z baśni, podań, legend i różnych mitologii. Zawsze mam problem z określeniem „dla dorosłych” i w tym wypadku również trudno mi zdefiniować, co ma ono oznaczać. Opowieści, owszem, są czasami brutalne, język bywa wulgarny, ale czytałam kilka powieści „dla młodzieży”, w których poziom brutalności i wulgarności był wyższy. Jest jednak coś, co łączy wszystkie zaprezentowane „bajki” – to nastrój melancholii i totalny brak zakończenia „i żyli długo i szczęśliwie”. Więc wychodzi na to, że określenie „dla dorosłych” to synonim utraty złudzeń, że „jeszcze będzie pięknie” i świadomość faktu, że „lepiej to już było”. „Bajki dla dorosłych” to bardzo zróżnicowanie historie i każda z nich miała w sobie coś, co mnie zaintrygowało. Przy lekturze ani razu nie poczułam też zniechęcenia czy nudy. Ale przyznaję, jeśli chodzi o opowiadania, jestem mało wymagającą czytelniczką i naprawdę pisarz musi się bardzo postarać czy raczej nie postarać, bym stwierdziła, że jego wytwór jest słaby. A w tym przypadku autorzy się postarali, więc polecam ten zbiór, zwłaszcza jeśli chcecie: - poznać Dziadka Mroza, któremu żaden pradawny bóg podskakiwać nie będzie - dowiedzieć się, co stanie się z podmieńcem, który na czas do swoich nie wróci - być świadkiem ożywienia fikcji literackiej: autorze- stworzycielu, bądź odpowiedzialny za to, co twoja wyobraźnia do życia powołuje - zapolować na jednorożce , bo czy ludzkość jest gotowa na nieskończone dobro? - zobaczyć, że zamiast zombi-apokalipsy może być apokalipsa trupoli - oglądać kontinuum czasoprzestrzenne, co nieźle może namieszać między smokiem a rycerzem - poznać spojrzenie Jacka Komudy na powstanie styczniowe (świetna historia!!!!) - odkryć „Arkę Noego” według Grzędowicza - usłyszeć dzwon wolności, w który uderza Pilipiuk (to opowiadanie jest zamieszczone w „Aparatusie”) - zobaczyć w akcji Śnieżkę i Rapunzel - wejść do Fairie „Bajki dla dorosłych” to piękny gest pisarzy dla kolegi po piórze, a dla czytelników okazja do zobaczenia jak zróżnicowana jest polska fantastyka.