Bądź tak po prostu

Książka tak ujmująca, chwytająca za serce, tak piękna, tak emocjonująca, tak cudowna, tak świetna, o tak pięknej magicznej więzi i prawdziwej miłości, która wydawać mogłaby się niemożliwa, nierealna, nie do pojęcia, a jednak Oliwier i Ania, bo tak na imię mają bohaterowie, przypadkowo spotykają się na promie wycieczkowym, a dylematy, rozterki, napotkane trudności w drodze ku ich szczęściu, piętrzące się, a autorka, pani Ewelina Dobosz pokazuje to, że gdy spotykają się dwoje ludzi na swej drodze, nic nie powinno stać na przeszkodzie i są to, cztery proste słowa, cztery proste słowa, które brzmią: Bądź tak po prostu, znaczące wiele, a wspólne szczęście napotkane znajdzie sposób, aby ta dwójka była razem, nawet wtedy gdy jest skomplikowana. W powieści tej jest też poruszony temat stwardnienia rozsianego, która jest chorobą ciężką i o której mało posiadamy wiedzy, acz książka jest pełna uśmiechu, nadziei, kradnąca serce! Jedyne co przeszkadzało mi i nie podobało się to, tylko to, sceny seksu, są dla mnie żenujące, a czytanie o fizycznych zbliżeniach jest dla mnie obsceniczne, niesmaczne i wulgarne, zwłaszcza w miejscach publicznych, choć oczywiście, niewątpliwe jest fakt, aniżeli pisarz, a w tym przypadku pisarka musi wczuć się w doświadczenia bohaterów, także w scenach erotycznych w literaturze.