Bad Saint

Do tej książki robiłam dwa podejścia. Zachęcona przedsprzedażową reklamą "rzuciłam się" na nią jak tylko pojawiła się na Legimi. Jakże wielkie było moje rozczarowanie gdy okazało się, że książka rozminęła się z moimi oczekiwaniami. Po kilku rozdziałach zaczęłam zastanawiać się co ze mną nie tak skoro innym się podoba? Skąd te pochlebne słowa o niej? Szkoda było mojego czasu, odłożyłam ją. Jednak dalsze peany na jej cześć na grupach czytelniczych nie dały mi spokoju i po kilku dniach postanowiłam ją skończyć. Udało się. Lekko nie było. Nadal nie rozumiem skąd te wszystkie "ochy" i "achy". Książka jest za bardzo oderwana od rzeczywistości, a główna bohaterka irytująca. Willow wykreowana jest na niezwyciężoną, która z każdej opresji wyjdzie bez szwanku, a nawet potrafi uratować cudze życie. Jako uprowadzona po kilku dniach na jachcie potrafi z kilku składników przyrządzić "ucztę bogów" dla swoich oprawców, bo tak się składa, że akurat pod ręką ma wszystkie składniki, aby m.in. upiec babeczki. Jest też wiele innych mało realnych sytuacji zwłaszcza podczas pobytu Willow i Sainta na bezludnej wyspie. Tak się np. składa, że z rozbitego jachtu przydryfowało na brzeg tylko wodoszczelne pudełko, w którym są ubrania, kosmetyki i przybory toaletowe Willow i rzeczy Sainta. Apteczkę też mają na wyspie, bo nasza Superwoman wyskakując za burtę akurat miała ją pod ręką i dopłynęła z nią do brzegu. A jak przeczytałam o poprzedniej profesji Sainta to parsknęłam śmiechem. To są tylko przykłady licznych absurdów. Może tak bardzo nie zwróciłabym na nie uwagi, gdyby główny wątek bardziej mnie wciągnął. Niestety nie wywarł na mnie szczególnego wrażenia, tak jak relacja między głównymi bohaterami nie wywołała żadnych emocji. Przy tak ogromnej ilości książek, i starszych i nowych, naprawdę jest w czym wybierać, a ta książka nie jest dla mnie żadną perełką. Nawet spektakularne zakończenie nie zachęca mnie do sięgnięcia po kolejną część.