Babski motyw

I pomyśleć, że „Babski motyw” kiedyś podobał mi się dużo mniej. Duży wpływ na to miały dwa fakty – po pierwsze Martusia jako jedna z bohaterek, której to w twórczości Joanny żywiołowo nie znoszę, a po drugie akcja w pewnym momencie moim zdaniem gwałtownie zwalnia i dalej już jest nudno. Przeczytana po kilku latach powieść nagle zyskała w moich oczach i wreszcie przypadła do gustu, nawet pomimo Martusi, która wreszcie nie była taka irytująca jak zawsze. Bardzo ciekawa intryga osnuta wokół zabójstwa pewnej kobiety, która jak okazało się po tym zdarzeniu, prowadziła podwójne życie. Z jednej strony poważana i szanowana pani prokurator, dobra żona i matka, z drugiej wręcz przeciwnie – ordynarna alkoholiczka, awanturnica, z prawem działająca bardzo na bakier. No i bohaterka Chmielewskiej – Joanna – wplątana w to morderstwo zupełnym przypadkiem jako, że popełnione zostało pod jej domem. A że znany jest jej charakter toteż nic dziwnego, że razem z Martusią zaczyna śledztwo na własną rękę, które okazuję się jednym wielkim galimatiasem. Mamy w „Babskim motywie” narrację prowadzoną przez dwie osoby. Jedną jest Joanna, drugą Barbara – rzekomo zamordowana. A właściwie zamordowana. Ale okazuje się, że jednak nie. Już samo to może czytelnika skonfundować, ale dalej jest już tylko ciekawiej. Początkowo ten zabieg podwójnej narracji bardzo irytował, wolałem bowiem by całość opowiadana była tylko przez Joannę. Teraz już uważam jednak inaczej i myślę, że to znakomity sposób na uzyskanie przez czytelnika pełnego obrazu sytuacji. Obie narratorki mozolnie brną przez całą tą zawiłą sprawę kryminalną, która ujawnia im się stopniowo rzucając na światło dzienne coraz to ciekawsze aspekty owej sprawy. Zakończenie również satysfakcjonuje, pamiętam, że za pierwszym razem absolutnie mi nie przyszło do głowy. Właściwie przyszło ale odrzuciłem je od razu zakładając, że jest zbyt proste by było możliwe. Chmielewska wywiodła mnie w pole pokazując, że pozory mylą i nic się jednak takie proste nie wydawało. Polecam bardzo.