Bąbelki szampana i sucre à la crème

Charlotte przypomniała mi o Bridget Jones. I to mogło być miłe skojarzenie na zasadzie powrotu do przeszłości, ale niestety, pani Roy mnie nie przekonała do swojej wizji zakręconej singielki po trzydziestce. W dodatku pełno tu motywów wymyślonych już wcześniej przez Fielding. Jest sobie Bridget.. Ups! Charlotte. I jej problemy.. z utrzymaniem dłuższego związku, gotowaniem, drobne komplikacje czy wpadki w pracy. O dziwo! też pracuje w telewizji. Nie rozumiem po co takie powielanie bohaterek, naśladownictwo graniczące z plagiatem. Oto drugi tom ukazuje ten sam schemat co "W pogoni za rozumem": bohaterka wychodzi za mąż za swojego ukochanego, z którym oczywiście przechodzi różne historie już w pierwszej części. Głowni bohaterowie charakterologicznie mają bardzo wiele z Bridget i Marka, to samo środowisko zawodowe (tv),a nawet zaprzyjaźnieni z Charlotte - Aisha i gej Ugo mają wiele wspólnego z przyjaciółmi Bridget itd. I mimo iż to takie podobne, to ja zaśmiewać sie przy tej historii nie potrafię. A nie potrafię, bo nie jest pisana tak lekkim, a jednocześnie przekonującym stylem, który polubiłam u autorki Bridget Jones. Może już czas nie ten, żeby tego rodzaju lektury odświeżały mój umysł? Będę mogła to sprawdzić czytając trzecią części Bridget, bo za kontynuację życia Charlotte na pewno sie nie zabiorę. Wolę oryginał! Można wzorować się na literaturze, bohaterach, wzorcach postępowania lub sposobie prowadzenia narracji, ale żeby pisać coś, co byłoby aż tak podobne? Po co? Chyba tylko ze względu na to, żeby pewien typ bohaterki zaistniał w literaturze danego kraju. I znów zamiast smakowitej opowieści dostałam pasztet. Jest też możliwość, że to ja nie odróżniam smaków mieszając zbyt ostro w kotle literaturę wszelaką i dla innych Nathalie Roy okaże się bardziej wyrafinowana w tworzeniu swej fabuły.