Awantury na tle powszechnego ciążenia

Gdybym to ja wpadł na pomysł napisania o swoim ojcu, to pewnie nikt by tego nie wydał, a nawet jeśli, to zapewne nikt nie zwróciłby na to uwagi... Ale Lemem będąc, tako jako ów Tomek, niezawodnie potomek ojca swego, niezmiernie sławnego, to i publikatora się ma niejako z urzędu, a i publika niechybnie się znajdzie. Autor taki jak Tomasz Lem, problem niejaki może mieć, gdyż niechybnie słowa jego, do słów ojca sławnego porównywane być muszą bo inaczej to ani rusz. I jak takowe przez lupę oglądane słowa wypadają? Ano szczupło tak jakoś, jednak tata rękę miał wprawniejszą dalece, a i piór lżejszych niechybnie używać raczył... Choć i syn polszczyzną włada wprawnie i sprawnie. Jednakowoż odnoszę wrażenie iż stóp z dziesiątek azali i więcej może, to jabłko od jabłonki swej padło i tak do końca nie wiem czym miało być to, co czytać mi wypadło? Biografia to żadna zaiste, ot garść wspomnień luźno dość powiązanych ze sobą, sklejonych Stanisława osobą. Literatura to też niewielka, ot książeczka, książczyna, tekstu kapka, no ze dwie może i fotek parę, nic wielkiego, nic ponad miarę... Zaiste całkiem mała to literaturka i byłaby wyszła z tego całkiem udatna laurka, gdyby nie to, że przez słodkie litery przebija fakt iż Stach, to był niezły kawał cholery... Pan Tomasz włożył sporo wysiłku w przedstawienie ojca w pozytywnym świetle, ale wyraźnie da się wyczuć, iż ich relacje nie były zbyt ciepłe. Książka taka sobie, ani specjalnie zła, ani dobra, trochę anegdot, trochę wspomnień, ale kim tak na prawdę był Lem, raczej się z niej nie dowiemy.