Avengers: Świat Avengers

3/10 – SŁABA Aby rozszerzyć zasięg swojego działania i siłę drużyny Iron Man i Kapitan Ameryka postanawiają powiększyć szeregi Avengers o nowych członków. Pierwsza okazja do skorzystania z pomocy świeżych rekrutów przypada w momencie, gdy Ziemi zagraża niebezpieczeństwo, którego źródło wywodzi się z sąsiedniego Marsa. Avengers wyruszają więc na czerwoną planetę, aby stawić czoła trójce tajemniczych agresorów. Głównym pomysłem na ten komiks było rozszerzenie działalności Avengers na obszar kosmosu, co akurat moim zdaniem trudno nazwać słuszną koncepcją. O ile sam pomysł na powiększenie grona członków zespołu jest jak najbardziej w porządku, to już dobór części z nich wzbudził moje poważne wątpliwości. Jonathan Hickman zdecydował się dokoptować do grupy kilku bohaterów, którzy do tej pory pełnili raczej funkcje postaci drugoplanowych. Większą uwagę poświęcił przy tym trójce herosów, których przedstawił w całkiem nowych obliczach. Nadając nowe tożsamości i włączając w skład Avengers Kapitan Wszechświat, Hyperiona oraz Smashera scenarzysta próbował nie tylko odświeżyć nieco skostniałą już strukturę osobową grupy, ale również dać ekipie większą siłę rażenia. Moim zdaniem nie wyszło mu to jednak najlepiej. Ogólnie uważam, że fabularnie komiks ten zwyczajnie leży, ponieważ intryga jest mocno naciągana, a zagrożenie z którym mierzą się bohaterowie totalnie nijakie. Album ten podzielony został na dwie części – pierwsza z nich przedstawia misję Avengers na Marsie, druga natomiast przybliża dzieje trójki wspomnianych wcześniej bohaterów. Niestety nie dość że sami protagoniści są raczej marni, to ich oparte na skrótach i uproszczeniach historie okazały się równie liche. Nie pomaga też fakt, iż nowa drużyna jest w moim przekonaniu niezbyt dobrze zbilansowana – zestawienie w jednym szeregu potęgi Kapitan Wszechświat z trzeciorzędnymi mutantami Cannonballem i Sunspotem sprawia wrażenie, jakoby Avengers stanowili zbieraninę całkiem przypadkowych superbohaterów. Jedyną nadzieję pokładam w tym, że przedstawiona tu opowieść jest zaledwie wstępem do właściwej historii i zapowiedzią przyszłych, mam nadzieję znacznie bardziej emocjonujących wydarzeń. Pod względem graficznym jest co najwyżej przeciętnie. Pierwszą część komiksu zilustrował Jerome Opeña i artystycznie wygląda ona nieco lepiej od drugiej części, chociaż moim zdaniem Filipińczyk zdecydowanie powinien potrenować rysowanie damskich twarzy. Carol Danvers w jego pracach wygląda trochę jak transwestyta i porównując jej fizys chociażby z rysunkami Mike’a McKone’a do albumu „Avengers: Wojna bez końca” wygląda to słabiutko. Druga połowa komiksu to prace Adama Kuberta i jak to bywa ze szkołą „kubertowską” (jak dla mnie obaj bracia rysują identycznie i nie jestem w stanie rozróżnić grafik Adama od prac Andy’ego) nie rzucają na kolana, ponieważ sprawiają wrażenie niechlujnych i wykonanych na odczepnego. Należę do tej grupy czytelników, którzy nie przepadają za kosmicznymi wojażami ziemskich herosów. Uważam, że najlepsze historie superbohaterskie to te kameralne, w których protagonista stawia czoła łotrowi w bezpośrednim i osobistym pojedynku. Natomiast historie, których tematyką jest zagrażające Ziemi poważne niebezpieczeństwo nieznanego pochodzenia są przeważnie mocno przekombinowane i dramatycznie nudne. Niestety tak właśnie jest w przypadku niniejszego albumu. Nie polecam.