Avengers: Preludium nieskończoności

3/10 – SŁABA Avengers rozpoczynają w Savage Landzie edukację Dzieci Słońca, Wielki Ewolucjonista ma jednak w stosunku do nich własne plany. Tymczasem miejsca na które spadły bomby Ex Nihilo zaczynają wykazywać dziwną aktywność, a Bruce Banner przechwytuje wysyłane stamtąd niejasne sygnały. Co one oznaczają? Z kim się komunikują? Wszystko wskazuje na to, że Avengers będą musieli stawić czoła zagrożeniu, które może przerastać możliwości grupy. Aby odpowiednio przygotować się do ostatecznej konfrontacji, potrzebna będzie kolejna reorganizacja zespołu i przyjęcie w jego szeregi nowych członków. Jak sam tytuł wskazuje „Preludium nieskończoności” jest zaledwie wstępem. Elementem większej całości, budowanym wyłącznie pod duży crossover. Jednak jako osobna historia moim zdaniem w ogóle się nie sprawdza. Mamy tu bowiem do czynienia z dalszym ciągiem fabularnych pierdół, jakimi Hickman uraczył czytelników w pierwszych dwóch tomach serii – Budowniczowie Światów, Mars, nieokreślone bliżej zagrożenie, Savage Land, jakieś dzieci-zebry i inne dziwne stworki... brakuje tylko baby z brodą i tabunu klaunów, by móc w pełni oddać znaczenie tego koncepcyjnego i scenariuszowego cyrku. Chaos, nadmiar wątków i totalnie nijakich postaci rozkłada ten komiks na łopatki. Brakuje sensu, klimatu i jakiegokolwiek napięcia. Gdzieś tam pojawiają się drobne przebłyski (rozmowa Thora z Hyperionem jest jedynym momentem, w którym podjęto próbę zagłębienia się w psychikę postaci),ale toną one w lawinie kiczu i słabych rozwiązań. Jedynie w warstwie graficznej jest naprawdę dobrze – Mike Deodato jr. i Stefano Caselli dają radę i akurat do nich nie ma się o co specjalnie przyczepić. „Preludium nieskończoności” to komiksowe superbohaterskie science-fiction w najgorszym możliwym wydaniu. Nudne, pretensjonalne i patetyczne. Hickman chciał wykreować coś oryginalnego i ambitnego, ale niestety zupełnie mu to nie wyszło. Przekombinował i odleciał w kosmos razem z fabułą tego komiksu. Nie polecam.