Autoportret reportera

Nie wiem, czy "Autoportret reportera" jest lekturą na studiach dziennikarskich. Jeśli nie, to duży błąd, bo tę niewielką objętościowo, ale bardzo treściwą książkę można potraktować jako vademecum albo Biblię każdego dziennikarza, nie tylko autora reportaży, które stają się w gazetach gatunkiem na wymarciu - w świecie newsów liczy się szybko i prosto podana informacja, niekoniecznie sprawdzona i rzetelna. Kapuściński rzeczowo mówi o swoim zawodzie, który jest dla niego jednocześnie wielką życiową pasją i misją. Uważa, że bez tego nie można dobrze pisać. I trudno się z nim nie zgodzić. Według autora dobry reporter musi umieć pogodzić pozornie wykluczające się cechy - musi być jednocześnie silny psychicznie i fizycznie oraz wrażliwy, empatyczny, otwarty na świat, a przede wszystkim ludzi. Dużo miejsca poświęca Kapuściński swoim refleksjom związanym z dziennikarstwem ostatnich lat. Ubolewa nad upadkiem etosu tego zawodu, co jest widoczne we wszystkich mediach. Szczególnie niepokoi autora obniżenie lotów przez media opiniotwórcze, które muszą walczyć o odbiorcę i - wzorem tanich tabloidów - coraz częściej stawiają na pierwszym miejscu sprzedaż i wyniki finansowe, bo to liczy się dla właścicieli, prezesów i reszty wydawniczej wierchuszki. Interesująco opowiada też autor "Cesarza" o swojej pracy, o konkretnych doświadczeniach z pisaniem, podróżowaniem, fotografowaniem, spełnianiem oczekiwań przełożonych w czasach, gdy pracował w czasopismach... Czyta się tę książkę z wielką przyjemnością i uwagą. Wielka szkoda, że ludzie tacy jak Kapuściński odchodzą, zostali już tylko nieliczni świetni reporterzy z jego pokolenia. I tylko nieliczni mają szansę ich zastąpić.