— Kiedy oni złapią takiego Włocha do niewoli — opowiadał jednojajowiec Mai — to zaraz pakują go do wrzącego oleju. Żywcem. Jak raka. Zimno się nam robiło ze zgrozy. To musiała być straszna rzecz: taka kąpiel we wrzącym oleju. — Raki wrzuca się do wrzącej wody, nie do oleju — stwierdził Bogucki. — Czy to nie wszystko jedno? — obstawał przy swoim Mai. — Oni im poza tym obcinają nos, uszy i... — dobijał nas. Negus-negesti, abisyński król-królów, cofał się bezustannie, aż wreszcie musiał w ogóle opuścić swój kraj. Walkę toczył jeszcze gdzieś tam ras Szarnra czy inny ras, czyli któryś z książąt abisyńskich, ale ostatecznie to była klęska. Nasze radio i większość prasy rozwodziły się nad dzikością, prymitywizmem i egzotyką Abisynii. Tylko część gazet otwarcie atakowała politykę i napaść Mussoliniego. Liga Narodów ogłosiła sankcje ekonomiczne, ale z tego wszyscy się śmiali. Rodzinę Fischmanów hitlerowcy znaleźli w bunkrze, który wykopał im dozorca pod. mieszkaniem Pauliny, za jej zgodą naturalnie. Zginali wszyscy. Ci, którzy się ukrywali, i ci, którzy oddawali im przysługę. Izio żył nieco dłużej od innych. Pewien uczony profesor medycyny, będący wybitnym członkiem NSDAP, pasjonował się w eksperymentalnym zamrażaniu ludzi. Wiekopomne te wyniki miały się przyczynić do sukcesów w walce, jaką armia nazistowska prowadziła z rosyjskim mrozem. Otóż ten uczony wykorzystał między innymi Izia do swych doświadczeń. W rezultacie Izio zmarł zamrożony na glanc w blaszanej beczce. W takiej samej, w jakiej pewien Amerykanin przebył wodospad Niagary, ja zaś dzięki jego przykładowi zaatakowałem przed laty bojowo małą maturę. Jeszcze raz potwierdzało się, że nic poza ludźmi nie ginie i wszystko do czegoś tam służy. Według faszystowskich wersji Abisyńczycy mieli złapanych żołnierzy Mussoliniego smażyć we wrzącym oleju. Byli oni jednak, jak zapewniali faszyści, prymitywni i dzicy. Ponieważ hitlerowcy byli przedstawicielami europejskiej cywilizacji, więc nie posługiwali się wrzącym olejem, a wręcz przeciwnie, mrożoną wodą. Taniej i kulturalniej. [fragmenty]
Klimat książki
Gorzką, ironiczną refleksję nad naturą ludzkiego okrucieństwa, gdzie granica między barbarzyństwem a cywilizacją ulega zatarciu poprzez absurdalne porównania metod zabijania.
W skrócie
- Mroczny klimat
- Skłania do myślenia
- Silne emocje
- wolne tempo
Tropy
- ironia tragiczna
- kontrast moralny
- czarny humor
Trudne tematy: przemoc, śmierć, okrucieństwo
Szczegóły
- Rok wydania
- 1971
- Liczba stron
- 408 str.
- Wydawnictwo
- Czytelnik
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- literatura piękna
Inne książki autora
(12)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Autopamflet" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.