Assumption

Autumn „Niektórzy ludzie narzekają na nadwagę albo trądzik; ja nienawidzę bycia piękną.(…) Mężczyźni widzą mnie jako przedmiot, a kobiety widzą mnie, jako konkurencję. Nikt nigdy nie chce dać mi szansy. Wszyscy oceniają mnie przez to, co jest na wierzchu, nigdy nie poświęcają chwili, żeby dowiedzieć się nawet najmniejszego szczegółu na temat tego, kim jestem.” Autumn od dziecka wychowywana była tak, aby błyszczeć. Teraz pracuje w klubie jako striptizerka. Chce zarobić aby móc zacząć nowe życie i robić to, czego najbardziej pragnie a chce być pełnoetatową pielęgniarką. Ma za sobą bolącą przeszłość i otacza się barierami nie chcąc do siebie nikogo dopuścić. Gdy staje się świadkiem morderstwa na zlecenie mafii musi się ukrywać. Przyjaciel znajduje jej schronienie daleko od domu. Kenton zgadza się pomóc kumplowi i przyjmuje Autumn do swojego domu, dając jej bezpieczne miejsce do ukrycia się. Niestety gdy dowiaduje się o profesji dziewczyny bardzo szybko ją osądza. Bo skoro wie czym ona się zajmuje, to przecież wie kim i jaka jest naprawdę… a tak naprawdę mężczyzna nie wie nic. Relacja tej dwójki od samego początku nie jest łatwa. On na każdym kroku pokazuje jej jak nią pogardza a ona nie chce mu się przyznać, że praca jaką podjęła w nowym miejscu zamieszkania nie ma nic wspólnego z klubem. Od początku między tą dwójką iskrzy i ta część książki jest najlepsza. Szczególnie gdy Kenton zaczyna zabiegać o współlokatorkę, walczyć z jej oporem i burzyć jej mury. Później niestety robi się nudno i nijako. Brakuje pazura obu bohaterów. Końcówka natomiast to znowu skakanie po kolejnych miesiącach, od wydarzenia do wydarzenia. Niestety pozostawiło to u mnie pewien niedosyt. Brakowało mi tych charakternych postaci z pierwszej części książki. Niemniej całą historia jest warta przeczytania, jako miła lektura z elementami humoru i sensacji.