As Dust Dances

Samanthę Young czasami lubię, czasami nie. Mam problemy z jej książkami YA, które wydają mi się sztuczne i zbyt przewidywalne. Wśród tych opowiadających o starszej młodzieży mam kilka o których w odruchu samoobrony zapomniałam, ale są i takie, które do tej pory pamiętam i cenię. Z dala od świateł, to trochę inna książka. Zdecydowanie wolniejsza, zdecydowanie bardziej dopracowana psychologicznie (niekiedy, żeby nie powiedzieć, że przesadzona i zbyt powtarzalna),zdecydowanie dająca więcej do myślenia niż inne. Niby standardowo jak to u Young, nie jest prosto. Skylar, dawna wokalistka i autorka tekstów, muzyki, znanego zespołu znika. Po półtora roku pojawia się jako bezdomna muzyczka, zarabiająca na życie graniem na ulicach Glasgow. Kiedy dochodzi do nieszczęścia, ktoś wyciąga do niej pomocną dłoń. Jak można się domyślać, nie do końca bezinteresownie. Realne problemy. To dla mnie chyba największy plus tej historii. Opowieść o drugiej stronie medalu sławy i chwały. O braku umiejętności radzenia sobie z życiem na świeczniku. O tym jak w paskudny sposób odbijają się na nas stare, niewyjaśnione sprawy. Jakie spustoszenie potrafią poczynić w naszych głowach, a co za tym idzie – również w działaniu. Killian i Skylar dwójka bohaterów, która odnalazła się, a potem mimo trudności na jakie napotykali na drodze, znalazła sposób aby być razem. Znaleźli wartość rezygnacji na korzyść szczęścia tej drugiej strony. Sporo ciężkich problemów Young wrzuciła do tego worka. Niektóre rozpracowała dokładnie, niemal klatka po klatce, inne mniej, a inne znowu ledwie zasygnalizowała. I moim zdaniem to zabieg bardzo mądry. Również dzięki niemu udało się jej uniknąć pułapki wielkiego powszechnego szczęścia i radości. A tutaj, teraz, po prostu jest jak jest. I lepiej i gorzej. Zwyczajnie. Tak po ludzku. Polecam, bo książka zdecydowanie warta przeczytania.