Arka Odkupienia

Zgodnie z sugestią autora, następnym tomem po pierwszej części miał być ten, a nie tom zgodny z datą powstania. Obawiałam się, że przeskakując Migotliwą wstęgę coś mnie ominie albo autor zdradzi mi coś co dopiero będę czytać, ale bez obaw, autor wie co robi, wszystko jest cacy. Ta część składa się z dwóch tomów i przez to najpewniej ta część pierwsza długo się rozkręca, autor nakreśla bohaterów i maluje tło akcji, przez co momentami jest nudnawo. Reynolds przyzwyczaił nas po Przestrzeni objawienia, że wydarzenia pędzą jedne po drugich i dzieje się wszystko na raz. Tutaj jest inaczej, zaczyna się spokojnie. Uwielbiam u tego autora tą jego umiejętność splatania wątków wszystko toczy się gładko i powoli ładnie zazębia. Bardzo podoba mi się, że autor nie traktuje czytelnika jak idioty i nie tłumaczy mu wszystkiego i że nie przypomina co rozdział poprzedniej historii, ufa nam, że pamiętamy co czytaliśmy i nie traci czasu na zbędne przypominajki, które stosuje większość pisarzy przy dużym cyklu. Jak zwykle powieść jest naszpikowana wiedzą z pogranicza mechaniki i fizyki a sytuacje w kosmosie są ciekawe i skomplikowane. Tom 1 kończy się w momencie kiedy akcja wreszcie się zaczyna, pewnie będzie jazda bez trzymanki.