Arka. Niebo

Arka. Niebo. – słuchowisko, które od pierwszych minut wciąga jak wir. I tym razem nie było u mnie ani znużenia, ani kręcenia nosem. Początek – mocny. Środek – gęsty i niepokojący. Zakończenie – satysfakcjonujące. Arka, Niebo, ale było i Piekło. Już same te słowa brzmią jak obietnica ostateczności. Do tego sekta, mroczna tajemnica z przeszłości i atmosfera, która zamiast opadać, tylko się zagęszcza. Zjawiska paranormalne nie są tu tanim straszakiem. One są jak cień – niby w tle, a jednak nie da się od nich uciec. Strach nie wyskakuje z szafy. On pełza. Powoli, konsekwentnie, po plecach. Fajnie, gdy historia nie rozłazi się w szwach, gdy autor wie, dokąd zmierza. Tu czułam kontrolę nad materią. Nie było chaosu dla efektu. Był mrok – ale uporządkowany. Tajemnica – ale dawkowana z wyczuciem. To opowieść o wierze, manipulacji, o potrzebie przynależności i o tym, jak łatwo oddać komuś ster własnego życia. I choć zahacza o metafizykę, najmocniej uderza w to, co bardzo ludzkie. Słuchałam z napięciem. I z przyjemnością.