Apteka pod Złotym Moździerzem. Obca

Przeczytałam cały cykl autorki o "Kobietach z ulicy Grodzkiej”, więc nie sposób było ominąć tą książkę, która zgodnie z zapowiedzią miała być opowieścią o protoplastach bohaterów. Akcja rozpoczyna się w 1831 roku. Z małej wsi położonej pod Krakowem, w której wybuchła epidemia cholery ucieka będąca w zaawansowanej ciąży Agnieszka. Udaje jej się dotrzeć do klasztoru, w którym rodzi córeczkę. Magda jest niespokojnym duchem i wszędzie jej pełno. Dzięki siostrom zakonnym udaje jej się zdobyć dobre wykształcenie. Wiadomo jednak, że dziewczyna nie nadaje się do życia zakonnego. Przełożona zakonu wysyła Magdę do swego brata prowadzącego w Krakowie sklep. Magda bardzo szybko się uczy i powoli zaczyna układać swoje życie. Książka jest dość gruba, lecz czyta się ją dobrze. Historia Agnieszki oraz jej córki Magdy wciąga. Na moment można było przenieść się do Krakowa z dawnych lat z dorożkami na ulicach i małymi sklepikami. Zadziwiająca jest siła Agnieszki, która w pod koniec ciąży pieszo, nie głównym traktem lecz lasami, przemierza kolejne kilometry z nadzieją, że gdzieś tam w klasztorze może otrzymać pomoc i urodzić dziecko. Agnieszka nie jest do końca pewna, czy noszone w jej łonie dziecko jest jej zmarłego na cholerę męża, czy też jest wynikiem gwałtu do którego doszło, gdy pracowała na dworze, lecz bardzo chce je urodzić. Z niecierpliwością czekam na kolejną część odkrywania dalszych losów bohaterek z ulicy Grodzkiej.