Antylopa z Podbeskidzia

Świetna uczta dla zmysłów i jednocześnie gratka dla badaczy języka polskiego, jego zawiłości i historycznych konotacji. Zmysł obserwacyjny pana Andrusa, umiejętność wyszukiwania i niesztampowego łączenia różnorodnych zagadnień w coś na kształt ballady śpiewanej pozwala czytelnikowi zagłębiać się z uśmiechem na twarzy w szarą prozę życia i czerpać z niej humor pełnymi garściami. Przede wszystkim kreatywna zabawa językiem, radość z rzeczy prostych, czasem może nawet bardzo przyziemnych, czy wręcz prostackich sprytnie wkomponowana w literacką formę poetycką, która bawi, wzrusza, momentami mocno szokuje. Sam autor zaznacza, że jest to forma ballady dziadowskiej, czyli nie pretenduje on jej tworzeniem do uznania za część literatury tzw. wysokich lotów, ale przez swoją pomysłowość i niesamowitą ekspresję zajmuje wysokie miejsce w rankingu twórczości literacko-językowej i ciekawych łamańców słownych, neologizmów. Dla mnie świeże, inspirujące, humorystyczne i takie nasze, polskie. Serdecznie polecam