Antykruchość. Jak żyć w świecie, którego nie rozumiemy

Bardzo, ale to bardzo uwielbiam tego pana. „Antykruchość…” podobała mi się mocniej niż „Czarny Łabędź”, bardziej mnie inspirowała. Główne myśli są proste i znane. Nałożenie ich na życie też wydaje się proste, ale mam wrażenie, że może się tak tylko wydawać. Możemy o czymś doskonale wiedzieć, tylko czemu tak nie postępujemy? Świetna jest myśl z końcówki: „Pamiętajcie, że jedzenie nie miałoby smaku, gdyby nie głód; osiągnięcia nie mają żadnego sensu bez wysiłku, tak jak radość bez smutku, a przekonania bez niepewności; życie nie może być etyczne, jeśli jest odarte z osobistego ryzyka”. Szczególnie etyka nałożona na osobiste ryzyko – jakże sugestywne w obecnych czasach. Właściwie w każdych czasach. Taleb to gość, który wie wszystko na każdy temat a każdy, kto się z nim nie zgadza to właściwie idiota :). To typ człowieka, który odnalazłby się w każdym punkcie i miejscu świata. Mógłby zbijać kasę nawet jako trener osobisty czy specjalista od odchudzania. Mnie ta jego zarozumiałość w ogóle nie przeszkadza. U ludzi, którzy moim zdaniem mają rację i potrafią o nią walczyć, zarozumiałość jak najbardziej akceptuję.