Antarktyka miłości

Jedna ze smutniejszych książek, które znam. Czytałam ją od początku z niepokojem, potem ze ściśniętym sercem, bólem i współczuciem dla głównej bohaterki Kristiny, zwanej Inni. To narkomanka i prostytutka, której rodzice byli alkoholikami. Rozpaczliwie szuka miłości i bliskości; z mizernym skutkiem. Poznajemy jej trudne życie opowiedziane przez nią, nieżyjącą już, przebywającą gdzieś pomiędzy światem ludzi i światem umarłych. Jej tragiczna śmierć ze wstrząsającymi szczegółami przybliżana jest w kolejnych fragmentach, Inni wraca do strasznych zdarzeń, przygląda się swym rodzicom, dzieciom. Nie ma tu miejsca na pocieszenie, ta powieść boli, prawie w sensie dosłownym. Bardzo przejmująca jest historia dziewczyny, która pogrąża się coraz bardziej w otchłań rozpaczy. Właściwie nie ma tu nadziei. "Nadal mnie słuchacie?"- pyta Inni. Potem mówi, że "większość ludzi jest tak bardzo zajęta swoimi sprawami, że trudno im słyszeć coś innego z wyjątkiem własnych myśli". Czy ktoś mógł pomóc tej dziewczynie? Czy ona tego chciała? Pozostaję z tymi pytaniami.