Anna i Pan Jaskółka

Książka została zakwalifikowana jako literatura młodzieżowa; nie wiem jak wielu czytelników, uznanych za młodzież, przeczyta ją ze zrozumieniem, ilu dojrzy i zrozumie zawarte w niej przesłanie. Jest w niej jakiś liryzm, magia, ale powiem szczerze, że książka do łatwych nie należy. Jest rok 1939, Kraków. Siedmioletnia Anna czeka na powrót swego taty, profesora lingwistyki Uniwersytetu Jagielońskiego, który został wezwany na uczelnię na jakieś spotkanie. Samotnie przez niego wychowywana zna kilka języków i, jak na swój wiek, jest bystrym dzieckiem. Kiedy ojciec nie wraca, a zaprzyjaźniony aptekarz, pod którego opieką została, nie przejawia chęci udzielenia jej pomocy, na drodze Anny pojawia się tajemniczy mężczyzna, który otoczy dziewczynkę opieką. Od tej chwili rozpoczyna się dziwna nieco wędrówka tych dwojga po całej okupowanej Polsce; od Krakowa po Gdańsk, potem do Lublina, przez wschodnią granicę i z powrotem do Gdańska. Opiekun Anny, zwany Panem Jaskółką, uczy ją życia w tym trudnym i dramatycznym świecie, uczy jak przetrwać między wilkami (Niemcy),a niedźwiedziami (Rosjanie),jak rozmawiać z nielicznie spotkanymi ludźmi, jak zdobyć żywność, uczy ją - jak sam mówi - języka Drogi. Książka w pewien sposób wciąga i budzi zainteresowanie, choć forma prowadzenia narracji przez Savita jest nieco dziwna i zaskakująca. Częste niedopowiedzenia, szereg dziwnych przypadków oraz tych kilka osób, które główni bohaterowie spotkają podczas wieloletniej wędrówki, tworzą - przynajmniej dla mnie - dość zaskakującą opowieść, bowiem nic nie jest do końca w tej podróży jasne i oczywiste, do końca nie wiemy kim jest Pan Jaskółka, nieznany jest też sam cel wędrówki, który w końcu okazuje się jedynie metaforą. Nie wiem, czy poleciłabym tę książkę mojej 13-letniej wnuczce, gdyż powieść może być trudna w odbiorze nawet dla starszego czytelnika. Mnie też nie czytało się jej łatwo.