Anioł o czarnych skrzydłach

,,Anioł o czarnych skrzydłach” obejmuje mniej więcej ten sam czas co ,,Martwe Wrzosy”, ale opowiada o szwedzkiej gałęzi Ludzi Lodu. Znani z ,,Diabelskiego jaru” Gunilla i Erland są szczęśliwym małżeństwem i mają córkę Tulę. Dziewczynka wydaje się słodką, niewinną panienką, jednak w rzeczywistości należy do dotkniętych z Ludzi Lodu. Tula rozwija swoje umiejętności i wykorzystuje je w tajemnicy przed rodzicami. Jej zdolności mogą doprowadzić do tragedii. Martwi naznaczeni z Ludzi Lodu postanawiają temu zaradzić. ,,Anioł o czarnych skrzydłach” tematyką najbardziej przypomina ,,Otchłań”. Tula jest bardzo podobna do Sol, tak jak ona jest dumna ze swojego dziedzictwa, które wykorzystuje nie tylko w dobrych celach, jest uparta i ma nietypowe spojrzenie na moralność. Jednocześnie dziewczyna bardzo kocha swoją rodzinę. Uważa, że tak jak Sol nie potrafi obdarzyć miłością mężczyzny, co jest przyczyną jej samotności. Tula jest na pewno ciekawą postacią, zwłaszcza że jako inteligentna i tajemnicza dziewczyna odstaje od swoich do bólu uczciwych, poczciwych rodziców, jednak mojej szczególnej sympatii nie wzbudziła. Polubiłam natomiast Tomasa. Na szczęście, w tym tomie również pojawiają się Heike i Vinga o których uwielbiam czytać. To jedna z tych części w których kluczową rolę odgrywa erotyka i niestety tutaj nie za bardzo mi się to pasowało. Tula ma do seksu podobny stosunek jak Sol – bardziej liczą się dla niej doznania niż uczucia, jest też bardzo ciekawska. Byłam w stanie znieść kokietowanie przypadkowych mężczyzn, scenę z bogaczem, który okazał się gejem czy epizod z pastorem, natomiast zniesmaczył mnie rozgrywający się na początek wątek pedofila. Autorka pokusiła się o opisanie jego doznań, co było dla mnie przekroczeniem granicy, a do tego zbulwersowała mnie scena, kiedy główna bohaterka ulega temu mężczyźnie i praktycznie prowokuje go do stosunku, bo jest ciekawa jak to będzie. Dodam, że miała dwanaście lat. Nie, zdecydowanie pani Sandemo chwilami przesadzała z wątkami erotycznymi. Bardzo natomiast spodobały mi się relacje Tuli i Tomasa, zwłaszcza, że nie były tak bardzo przewidywalne – bo czy ta dziedziczka Tengela Złego będzie zdolna do prawdziwej miłości? ,,Anioł o czarnych skrzydłach” nie do końca spełnił moje oczekiwania. Ze względu na denerwujące wątki erotyczne i niezbyt dokładnie opisaną przemianę bohaterki, jest to jeden z tych tomów Sagi do których lepiej podejść z przymrużeniem oka. Niemniej jak wszystkie części Sagi również ,,Anioł” jest warty przeczytania. ,, W ludziach tkwią niezmierzone pokłady agresji. Wyładowują je na tych, którzy są inni.”