Amsterdam

Ależ to było wysmakowane. To przykład książki, gdzie wydaje się, że naprawdę każde słowo ma znaczenie. Nie jest obszerna. Zresztą ostatnio Ian McEwan przyzwyczaił nas do takich książek. "Plaża w Chesil" to podobna objętość. Jego książki nie są obszerne ale bardzo esencjonalne. Rozważania o śmierci i przemijaniu, o eutanazji i moralnych wyborach, także o meandrach męskiej psychiki, męskich ambicjach, urazach, pozorach, przyjaźni podszytej zawiścią i zemście, która (jak już dawno wiadomo) najlepiej smakuje na zimno. Początkiem tych rozważań jest pogrzeb Molly, która łączyła wszystkich męskich bohaterów tej powieści. Od razu zwrócił moją uwagę opis pogrzebu - jak plan filmowy lub scena w teatrze, gdzie na początku poznajemy główne osoby dramatu. Nagromadzenie po angielsku tłumionych emocji. Wrażliwość autora na muzykę mnie powaliła. Opisy tworzenia symfonii, wejście w rolę kompozytora - bezcenne. Co prawda pisarz twierdzi, że wszyscy "jesteśmy homo musicus", ale mam wrażenie, że daleko mi do jego wrażliwości. Ian McEwan to także dobry obserwator otaczającego nas świata. W książce tej można nawet odnaleźć jakieś ślady jego troski o planetę i żal za traconym powoli pięknem bezludnych krajobrazów. Celne są też jego uwagi o społeczeństwie wplecione w treść. Jak choćby ta: "Tak mało wiemy o sobie nawzajem. Na ogół leżymy zanurzeni jak kawałki kry, wystając nad powierzchnię zimną i białą skorupą naszych społecznych bytów". Widzę, że książka nie ma dobrych opinii na portalu. Fakt, że akcja nie jest porywająca, ale to pisarz nie z tej półki. To przewrotna książka dla bardziej wyrobionego czytelnika doceniającego warsztat pisarski. Ja przynajmniej tak ją odebrałam.