Amerykańscy bogowie

Ta książka jest mi potrzebna wieczorem. Po dniu pospolitym. Obrzydliwie realnym. Przewidywalnym. I wtedy pojawiają się one. Małe figurki, na półce za kompem. Zanim zacznę się zwijać, figurki będą mrugać. Tylko do mnie. Pytać, czy znam swoje korzenie. Na pewno? Czy wiem, że żyję? A czy w ogóle żyję? Czy będę walczył jeszcze? O coś. O ideę. Czy już się poddałem. Powiedzą, że są po to, bym nie zwariował. Nie oszalał od powtarzalności. Tym mruganiem uratują mnie przed psychiatrą. Tak jak ratuje mnie Gaiman, opowiadając o swoich bożkach. Gdzieś na granicy fantastyki ale strawnej dla mnie. Niosącej przesłanie, a przynajmniej sensowne pytanie. Dającej świetną zabawę. Tworzącej świat, który mnie zasysa. Po takiej sesji wiem, że jutro będę mógł przyjąć codzienność.