Ameryczka

Jakoś tak się składa, że podróż samochodem najlepiej opisać będąc w Ameryce. Szczególnie, gdy skręca się na mniej uczęszczane drogi. Takie lokalne, prowadzące do miejscowości, które szeroko znane nie są. Dobrze mieć ze sobą przewodnika, który wzbudzi nasze zaufanie. Piotr Marecki na przykład wzbudza je od pierwszych stron „Ameryczki”. Nie ukrywa, że interesuje go Ameryka niemetropolitalna, a ta mała, pełna przydrożnych moteli i bardzo dziwnych rzeczy jak na przykład olbrzymka zdobiąca okładkę jego książki. Przestrzegałbym przed naklejaniem na książkę klasyfikujących haseł. Autor o to nie dba, my też nie powinniśmy. W każdym razie zmikoswana została literatura faktu, drogi, esej, rozprawka i co tam jeszcze weszło pod pióro. I dobrze. Niejednorodność stylistyczna odpowiadać ma chaosowi widzianemu oczami narratora. Dobrze to robi myślom, gdyż wymusza na nich niezależność, a konkretniej własny osąd. Są momenty autentycznie zabawne, są i groźne. Ktoś bardziej skory do posługiwania się wznioślejszymi hasłami mógłby powiedzieć, że więcej tu prawdy o Ameryce niż we wszystkich dostępnych analizach prasowych. Może nawet to i prawda jest.