Amelia

Wiem, wiem… Zarzekałam się, że mam dość, że nigdy więcej, że tej autorce już dziękuję, ale… Jak się okazuje mam słabą silną wolę i dałam się skusić. Głównie okładce. I chyba nie żałuję. Nastawiłam się do książki negatywnie i – paradoksalnie – bardzo mi to pomogło w lekturze. Bo spodziewałam się wszystkiego, co najgorsze! Wszystkich nieszczęść i tragedii świata na przykład. Otrzymałam. Ale rozłożone na kilka osób i różny czas, więc do przeżycia. Czarno - białych bohaterów. Odrealnienia. Przewidywalności i słodkiego zakończenia. Dostałam. Ale w obliczu całej powieści nawet mi pasowały. Dlaczego? Bo ta książeczka jest rozbrajająco optymistyczna. Taki pozytywizm w sferze marzeń :) Sympatyczna. To określenie najbardziej mi pasuje i do głównej bohaterki, i do całej książki. Naiwna, przesłodzona, przewidywalna, nieco infantylna, ale sympatyczna. Było lepiej niż się spodziewałam. W moim przypadku był to niezły sposób na listopadowy spleen.