Allen na scenie

Nie lubię wypośrodkowywać się z oceną ogółu (wybaczcie),jednak tutaj przystaję na skalę, ponieważ teksty odebrałam prawie pół na pół. Pierwszy był niezły, drugi mi się nie podobał, albo na odwrót, bo byłam taka zdolna i oddałam już książkę w prezencie, zapominając kompletnie, żeby tu sobie jak zwykle swobodnie ponarzekać na rzeczywistość i literaturę. Dwa dramaty podobały mi się i to bardzo. Wydaje mi się, że część dialogów ze "Śmierci" reżyser przełożył na swój serial, gdzie wystąpiła Miley Cyrus (tam i tak zagrała lepiej niż w Czarnym lustrze, w sumie nie jej wina, że ma taki przechlany głos, show biznes ją po prostu zjadł, tym bardziej cenię młodych ludzi o mocnych charakterach, którzy nie dają z siebie robić takich maszynek do robienia kasy, przypadek Macaulaya Culkina nie powinien iść na marne),natomiast "Bóg" moim zdaniem jest na wskroś nowojorski i nadaje się tylko na deski teatrów offowych, bo nie wyobrażam sobie komików w stylu burleski na Broadwayu, ale co ja tam wiem o życiu w NYC. Widać sznyt Allena i jego prosty światopogląd, że on nie jest niczemu winien, zawsze wpada w kłopoty niby nie ze swojej winy i czego świat od niego chce. W sumie zaczyna mi to przeszkadzać. Jestem też zmęczona kontrowersjami wokół jego życia prywatnego, chociaż uważam za niemoralne poślubiać swoją adoptowaną córkę, a jednocześnie to takie typowe: wychował sobie żonę - w obliczu tego, co czytam o XX-leciu i kabarecie - czy to już jest szmonces? A tak na marginesie feminatywów - czy jest żeńska wersja goja? W każdym razie ostatnie filmy Allena (ale nie widziałam Blue Jasmine),które widziałam, przyniosły mi rozczarowania. Jego starsze produkcje są lepsze - kunsztowne, z inteligentnymi dialogami i refleksjami, a to zawsze u mnie w cenie. I głównie z tych powodów nie płaczę, że rozstałam się z tą książką.