Algorytm pustki

Całkiem niezła. Moim pierwszym skojarzeniem w trakcie czytania była Polska lat 80, a raczej karykaturalny obraz tamtych czasów. Główny bohater budzi się, nie pamięta kim jest, i jak się tu znalazł. Otacza go przedziwny świat. Świat ponury i w pewnym sensie pusty, wszystko oparte jest na kontroli każdej sfery życia. A idealnym obywatelem jest człowiek, który nie zadaje pytań, nie próbuje nic zmienić, tylko podąża za wyznaczoną mu przez system drogą. W trakcie czytania poznajemy ten świat wspólnie z bohaterem, który próbuje się w nim odnaleźć i równocześnie odgadnąć kim jest. Książka co prawda nie porywa ale warto przeczytać.