Aleja Słoneczna

Czytając "Aleję Słoneczną" wciąż przyłapywałam się na pytaniu: "Skąd ja to znam?". Bo rzeczywistość enerdowskiego Berlina niejednokrotnie przypominała mi świat mojej licealnej młodości. Nastoletni bohaterowie powieści Thomasa Brussiga zmagają się z siermiężną rzeczywistością, tęsknie spoglądając za żelazną kurtynę, którą mają na wyciągnięcie ręki - Berlin Zachodni to dla nich symbol wolności, niezależności i dostatku, to świat, w którym można kupić płyty z ukochaną muzyką, wymarzone ciuchy i kosmetyki, smaczną czekoladę i aromatyczną kawę. Tam nie ma zakazanych piosenek i książek, niemile widzianych fryzur i strojów. Tam wszystko jest inne, lepsze, bardziej przyjazne zwykłemu człowiekowi... Ten mit towarzyszy młodym bohaterom na co dzień i jest stałym elementem ich marzeń. Nieraz też staje się przyczyną zabawnych, ale i dramatycznych sytuacji. Humor i powaga przeplatają się w tej powieści od początku do końca. Mamy w niej wszystko, co jest typowe dla wieku dorastania w siermiężnym kraju tzw. demoludów. Są też elementy ponadczasowe, takie jak: miłość, przyjaźń, konflikt pokoleń. Czyta się "Aleję Słoneczną" szybko, lekko i przyjemnie, raz uśmiechając się, raz wpadając w refleksyjny nastrój.