Agrypina. Cesarstwo we krwi

Od opisywanych w powieści wydarzeń minęły tysiące lat. Pomimo tak ogromnego upływu czasu w motywacjach, zachowaniach ludzkich właściwie nic się nie zmieniło. Żądza władzy, żądza bogactwa, namiętności i zdrada towarzyszą nam po dzień dzisiejszy. Agrypina. Po jej powrocie z wygnania można odczuwać wobec niej nawet sympatię i współczucie. Nie trwa to jednak długo. Chore pragnienie zapewnienia synowi cesarskiego tronu zmienia ją w zimną, wyrachowaną kobietę, która nie waha się przed żadną zbrodnią. I sama nawet nie zdaje sobie sprawy, że wyhodowuje potwora. Rzym jawi się w powieści jako istne gniazdo żmij. W zachowaniach poszczególnych bohaterów nie widzimy żadnych zahamowań w dążeniu do własnego celu. Nikt nie ma oporów przed kłamstwem, zdradą czy morderstwem. Jeżą się włosy na głowie. Wspaniały język, doskonały styl autora przybliżają czytelnikowi ten okrutny a jednak jakże fascynujący świat cesarstwa. Wybitna pozycja !! 10/10.