Agatha Raisin i upiorna plaża

Nie wiem, jak u innych czytelników, ale u mnie na każde słowo „James” otwiera się scyzoryk w kieszeni. Gdyby to był ten słynny, szwajcarski, to otworzyłyby się wszystkie ostrza, łącznie z piłą i korkociągiem. Ten wiecznie odgrzewany kotlet coraz trudniej mi znieść. Głupota głównej bohaterki w aspekcie życia emocjonalnego już nie jest śmieszna. To jakaś patologia, którą powinno się leczyć. Jeśli ktoś chciałby zabić Agathę, to wystarczy ją zwabić męską trąbką-pompką i poprowadzić gdziekolwiek, w najgęstszy las opowiadając jej dowolne bzdury o emocjach. Czyż takie są kobiety, droga autorko książki, czy to wyraz twoich własnych, chorych, nieskonsumowanych emocji? Największym problemem kobiet w związkach, to nieumiejętność uformowania faceta. W wielu wypadkach wystarczyłaby seria rozmów, w których wspólnie ustalano by zasady życia rodzinnego: czego kto robić nie powinien, i czego się od niego oczekuje w ogólności i szczególności. Powtórzenie tego samego chamsko - egoistycznego zachowania powinno prowadzić do odstrzelenia ostatecznego danego osobnika w roli partnera. Taki osobnik powinien pocierpieć, myśleć, dumać nad swoją nieskończoną głupotą i może gdy spotka następną kobietę w swoim życiu będzie umiał ją szanować, jak najdrogocenniejszy klejnot... Mimo wszystko tom ten podoba mi się bardziej, niż poprzedni. Od razu jest wejście w wydarzenia biegnące wartką, jak na tę serię akcją i mniej więcej coś dzieje się przez cały czas, do samego końca. Najbardziej spodobał mi się chiński standard rozwiązywania problemów przemocy w związkach, to wylało miód na moje robaczywe, mściwe serce. Polecam fanom tych książek, mamy tu jeden z bardziej udanych tomów serii.