Abraxas

Raz. Za siódemkę Junga na którą mi zwrócił uwagę (a to tekst ciekawy i grzebać w tym dalej to przyjemność spora). Dwa. Za opowieść co do której byłem sceptycznie nastawiony a zdanie szybko zmieniałem z kolejną kartką brnąć tam w głąb. Trzy. Za to,że pokazał, że to Europa literaturą mocna stoi i nie wszystko kręci się wokół tylko made in USA. Cztery. Za cały brud,niepokój i każde mocarne słowo i zdanie które tak urealnia Michiego ,że aż można w to uwierzyć. Pięć. Za zakończenie,które jak pomyśleć to nie koniecznie wykończyło temat ale na pewno skutecznie domknęło Abraxasa i ja jestem niesamowicie usatysfakcjonowany. Sześć. Za uczucie bycia aktorem w codziennym filmie jak i równocześnie stojącym z tyłu reżyserem,obserwującym scenę i kręcącym z niezadowoleniem głową. Siedem. Za całokształt...