A gdybym zniknęła?

"Ale ludzie się zmieniają. Albo staje się coś takiego, że już ich nie rozpoznajesz." Zupełnie się nie spodziewałam, że ta książka aż tak mnie porwie. Niby nic szczególnego - ojciec z dwunastoletnią córką wyruszają w podróż, by odszukać zaginionego przyjaciela. Akcja nie pędzi na łeb na szyję, jest wprawdzie tajemnica, ale dzieje się niewiele. A jednak kreacja głównej bohaterki, jej osobowość, przemyślenia - sprawiły, że to wyjątkowa książka, którą zapamiętam na długo. "...chciałabym, żeby moje życie było absolutnie przejrzyste. Tak czyste jak nowa szyba, bez wstydliwych rys, ciemnych smug." Mila, dziecko jeszcze, a umysłowość ma jak Hercules Poirot, i wypadło to naprawdę przekonująco. Nie dość, że jest niezwykle mądra i dojrzała, to jest też bardzo uważnym obserwatorem. Potrafi też wyciągać wnioski z tego, co widzi. W czasie poszukiwania zaginionego to właśnie ona najprędzej domyśla się prawdy. Smutnej prawdy. Ta powieść zauroczyła mnie nie tylko bohaterką, ale też naprawdę znakomitym stylem. Całość jest też smutna, melancholijna, a ja bardzo lubię takie nastroje, takie klimaty. Dużo tu rozpaczy, samotności, poczucia winy. Ta powieść uświadamia nam coś, co i tak powinniśmy już wiedzieć. To, że to nasza rodzina, nasi bliscy, powinni być zawsze najważniejsi. Niestety nie zawsze możemy ich ocalić. A jeśli nie - czy będziemy umieli z tym żyć? Czy będziemy umieli żyć, jeśli kiedyś zostaniemy całkiem sami? "Opuszczą mnie. To pierwsza z rzeczy, których świadomość sprawia, że przestajesz być dzieckiem. I ja kiedyś umrę, ale napawa mnie to mniejszym lękiem niż to, że zostanę sama. To moja ciemność. Nic i nikt nie może mnie pocieszyć." Piękna, inteligentna, smutna książka.