44 Scotland Street

Portrety miniaturki, które tworzą razem patchworkowy obraz mieszkańców pewnej kamienicy w Edynburgu. Obraz ten poznajemy kawałek po kawałku i jest on niezwykle barwny. Fascynujący w swej różnorodności. Ludzie, ich relacje, ich codzienność, skrawki zdarzeń, które w trakcie czytania układają się w spójny i harmonijny obraz. Konstrukcja powieści jest dość nietypowa, ze względu na to, iż początkowo była to powieść gazetowa, publikowana w odcinkach. Rozdziały są więc podobnej długości, każdy ma swój tytuł i w moim odczuciu swoją własną mini puentę. Zbierałam po kolei te rozdziały, niczym kolorowe koraliki, by na koniec okazało się, że mam w rękach piękne kamienie szlachetne. Autor w umiejętny sposób kreśli swoich bohaterów, często pełnych wad, zagubionych, rozczarowanych, konfrontujących się mniej lub bardziej dzielnie ze swoją codziennością. Przedstawieni ze sporą dawką ironii, ale nie pozbawionej elementu pewnej czułości, dzięki temu z czasem bardzo się do nich wszystkich przywiązałam. Nawet do postaci, które ciężko było polubić. Jak choćby Irene, matka małego Bertie’ego, pięciolatka o ponadprzeciętnych zdolnościach, któremu jednak wydumane ambicje matki zabierają normalne dzieciństwo. Z kolei postaci, które polubiłam najbardziej, to na pewno Matthew, właściciel galerii sztuki, choć i jedno i drugie tylko z nazwy, duża Lou, w której kawiarni koncentruje się malowniczy krąg stałych bywalców i nieco ekscentryczna Domenica Macdonald, której życiorys starczyłby na niejedną powieść. Dobrze mi było na Scotland Street, zadomowiłam się w tej niezwykłej kamienicy i z wielką ochotą wrócę do niej w kolejnych częściach😊 PS. Na uwagę zasługują również ilustracje, autorstwa Iain’a McIntosh’a, które w swojej uroczej prostocie oddają sedno przedstawianych tutaj historii. Na koniec kilka słów z przedmowy autorskiej. “W 44 Scotland Street pragnąłem opisać kawałek życia w Edynburgu, który zawierałby jakąś rozpoznawalną prawdę, a jednocześnie byłby fikcją literacką. Wyznaję opinię, że humor tematyczny da się połączyć z literaturą serio. Czyż dylematy moralne naszych czasów nie odbijają się w codziennych ludzkich poczynaniach? Moim zdaniem jednym z zadań literatury jest przypominanie cnót, bez których nie można żyć na - przykład miłości i przebaczenia - a te sportretować można równie dobrze w opowiastce o codziennych obyczajach, jak i w ambitniejszej panoramicznej powieści.”