4 pory mroku

Opowiadania Pawła Palińskiego to nie są krwawe horrory, w których makabra ociera się o groteskę, a nastrój grozy budowany jest na fundamencie krwawych strzępów i bezsensownego okrucieństwa. Jest w nich zaskakująco dużo spokoju i normalności, a raczej jej pozorów. Każda historia jest jak zgrabnie zapakowana paczka. Z każdym akapitem czytelnik zdejmuje kolejną warstwę opakowania i zbliża się do sedna. Czasami udaje się przeczuć, co będzie istotą danego opowiadania, choć na ogół autor zaskakuje zakończeniem. Opowiadania z tego zbioru jakoś mocną mną nie szarpały (no może oprócz „Judasza z krwi i kości” – momentami zawartość żołądka podchodziła mi do gardła i myślałam, że nie dam rady go dokończyć),ale czytając je czułam się, jakbym pod szeleszczącą folią znalazła padlinę z wijącymi się w środku robalami – człowiek robi krok w tył, zasłania dłonią usta, ale przygląda się zahipnotyzowany orgii rozkładu. Paweł Paliński ma niezwykły styl – w jego utworach jest zaskakująco dużo poezji, co mocno kontrastuje i z tematyką opowiadań i ze światem przedstawionym, który jest przygnębiający. Ale jest to też siła tych historii. Spragnieni mocnych wrażeń pewnie będą książką nieco rozczarowani, wrażliwsi mogą być momentami wstrząśnięci, ale warto sięgnąć po ten zbiór opowiadań.