33 razy, mój kochany

Zarówno tytuł, jak i okładka sugerują, że będzie to słodka i sentymentalna historia miłosna. Nigdy nie wybrałabym tej powieści, gdybym miała się sugerować właśnie nimi. Jednak ktoś z LC o niej wspomniał i postanowiłam spróbować. To JEST historia miłosna, ale opowiedziana w niebanalny sposób. Dotyczy młodego wdowca Juliena, który nie może poradzić sobie z żałobą po śmierci żony. Zobowiązała go ona do tego, żeby napisał do niej 33 listy, po jednym za każdy rok jej życia, co miałoby mu pomóc w powrocie do życia. Za sprawą dziwnej korespondencji prowadzonej przez Juliena ze zmarłą żoną śledzimy jego zmagania z żałobą, ale obserwujemy także powolny proces odzyskiwania radości życia. Historia zanoszonych na cmentarz listów wiąże się z tajemnicą, którą próbuje rozwikłać bohater, bo w pewnym momencie korespondencja znika, a Julien znajduje w skrytce kamienne serce. Nicolas Barreau zainspirował się pomnikiem i napisem nagrobnym, które odkrył na małym cmentarzyku we Francji. Widząc piękną figurę anioła i czytając inskrypcję z wyznaniem miłosnym postanowił napisać powieść o tym, że świat zmarłych i żywych pozostają ze sobą w ciągłym kontakcie. O tym, że z żałoby może narodzić się coś pięknego, a życie jest zbyt piękne, by tracić je na zanurzanie się we wspomnieniach kosztem korzystania z jego uroków. Ta książka to także remedium na złamane serca, bo uświadamia, że człowiek może kochać w życiu kilka razy, jeśli tylko da sobie na to pozwolenie i nie zamknie się w rozpamiętywaniu dramatów. Polecam- to dobrze napisana wzruszająca, ale i pogodna powieść obyczajowa.