22 długości

“O ile nocą owiewa mnie wiatr, myślę sobie, za dnia mogę rzucać się w wir walki. Walki z moją matką, z jej humorami, a tym małym miasteczkiem. I dla Idy”. Tilda jest dziewczyną, która dźwiga na swoich barkach zdecydowanie za dużo. Matka – alkoholiczka – raz po raz karmi ją pustymi obietnicami i krótkimi przerwami od nałogu, zbyt łatwo zmienia partnerów, zbyt rzadko dotrzymuje słowa. Tilda ma młodszą siostrę, Idę, którą się opiekuje. We trzy mieszkają w niewielkim niemieckim miasteczku przy ulicy Pogodnej, z której Tilda najchętniej uciekłaby jak najdalej. Ale nie może – przecież nie zostawi Idy. Zarabia więc, pracując na kasie w supermarkecie, i marzy o studiach matematycznych. Pewnego dnia pojawia się jednak propozycja, która brzmi jak spełnienie cichych, odkładanych marzeń. Szansa na doktorat w Berlinie. Równocześnie w życiu Tildy pojawia się Viktor – brat dawnego przyjaciela. Spotykają się przelotnie na basenie, gdzie oboje przepływają zawsze te same 22 długości. W Tildzie zaczyna kiełkować delikatna nadzieja, że może jednak wszystko się ułoży. Niestety, jej codzienność po raz kolejny się rozsypuje… To trudna, emocjonująca historia. Akcja toczy się spokojnym rytmem, niosąc w sobie małomiasteczkowy klimat, który jednocześnie koi i uwiera. Fabuła intryguje, podszyta jest delikatnym niepokojem i prawdą o codzienności rodziny, w której alkohol niebezpiecznie wyrasta ponad bliskość. Caroline Wahl pisze prosto, naturalnie i czule. Z wnikliwością oddaje emocje bohaterów, którzy zostali wykreowani z prawdą, minimalizmem i wyraźną psychologiczną głębią. Są zwyczajni, a przez to – bliscy. Historia, która zaczyna się niepozornie — subtelna, chłodna. Z każdym rozdziałem jednak robi się mocniejsza, bardziej dosadna, i zawsze jest boleśnie prawdziwa. Autorka porusza szereg trudnych, egzystencjalnych tematów. Pokazuje, jak dzień po dniu nałóg potrafi niszczyć człowieka i jego dom. Jak odbiera wolność, spokój, radość. Jak rozsadza rodzinę od środka, zostawiając po sobie strach, chaos, wstyd i gniew. A jednocześnie jest tu miejsce na coś pięknego: na siostrzaną więź, na czułość, na trwanie pomimo wszystkiego. Na obecność Viktora — cichą, nieoczywistą, dającą Tildzie odwagę i drobne przebłyski nadziei. Prawdziwa, smutna, surowa, intymna i głęboko kobieca. O dorastaniu w cieniu nałogu, o bezwarunkowej miłości, o pragnieniu lepszego życia. Z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy. Bardzo polecam! https://tatiaszaaleksiej.pl/22-dlugosci/