1989. Pozytywny mit

Chyba najlepsza książka jaką przyszło mi czytać odsłaniająca kulisy polskiej transformacji. Choć o niej jest stosunkowo mało, najwięcej miejsca autorzy poświęcili powodom, dla których do niej doszło oraz okolicznościom, które tam nas zaprowadziły. Dlatego podstawowa narracja zaczyna się od Solidarności i od sierpnia 1980, które to zostało wytłumaczone w naprawdę kapitalny sposób. Autorzy dekodują przeszłość będąc zanurzonymi w teraźniejszości, jakby postępowali w myśl zasady, że historia jest nieustannym dialogiem między przeszłością właśnie, wymaganiami teraźniejszości, a potrzebami przyszłości. Próbują opowiedzieć pozytywną historię przemian 1989 w kontekście wielkiego narodowego ruchu, który do niej doprowadził, traktując Solidarność jako jedno z niewielu polskich zwycięstw powstańczych, z którego możemy i powinniśmy być dumni. Dzisiejsze czasy potrzebują nowej historii, i choć fakty nie podlegają zmianie (niektórzy próbują),to chcą abyśmy nauczyli się na nie patrzeć w sposób dumny i dający nadzieję na przyszłość.  Nie chcę byśmy miotali się między kompleksem niższości, a postawą wyższościową, mamy być stali potrafiąc marzenia zamieniać w plany, a te w czyny.