1945. Wojna i pokój

Mimo iż jest to reportaż literacki, całość czyta się szybko i z takimi emocjami jak najlepszą powieść. Autorka świetnie połączyła publicystykę z pięknym językiem i klimatycznymi opowieściami, tworząc książkę zróżnicowaną stylistycznie, bogatą, rzetelnie udokumentowaną. Jestem pełna podziwu dla tytanicznej pracy, jaką pani Grzebałkowska musiała wykonać, przygotowując się do pisania tego reportażu. Udało się jej przekazać w sposób bardzo przystępny, ale i uargumentowany naukowo mnóstwo faktów i wiedzy historycznej. Wielką zaletą tego reportażu jest opisywanie wielkiej historii przez pryzmat zwykłych ludzi. Tak naprawdę to oni, a nie politycy i przywódcy wojenni, są bohaterami książki. Godne uznania jest to, że autorka nie opiera się jedynie na wspomnieniach, relacjach i innych dokumentach, ale sama dociera do żyjących jeszcze uczestników i świadków wydarzeń. Interesującym urozmaiceniem reportażowych części są cytaty z wydawanych w 1945 roku gazet. Otwierają one każdy rozdział. Zwykle to drobne ogłoszenia zamieszczane w prasie, jednak ich uważna lektura tworzy dramatyczny obraz życia w wyzwolonych miastach. Obok wielu anonsów poszukujących zaginionych, są tu niezwykle wstrząsające zdania o ...chęci (lub konieczności) oddania innym "na własność" dzieci. Można domniemywać, że to nędza lub gwałt stały się przyczyną tak dramatycznych decyzji. Przeczytałam tę książkę jednym tchem i z ogromnym zainteresowaniem. Polecam wszystkim z czystym sumieniem!